The Mechanism of Chaos and the Aesthetics of Swallowing

In Mehdi Behbudi’s projects, sound is not abstract or suspended in space; it is rather an ontological encounter with form, material, and time through the ear. If in “Breaking Dance” (2012) he liberates musical sound from the moment of object destruction, in “Egg Variations” (2012) he turns to the most banal and domestic of biological acts: cooking. He transforms an everyday physical act into a multisensory and complex sonic ritual; a moment in which, through the sound amplification system, the neglected food item opens up a new frequency and world of vibration.

In the performance notes for this piece, Behbudi says:

“Music is a specific period of time that someone has made special.”

This statement reveals the philosophical soul of the work. Cooking half-cooked meat here is no longer a response to the physiological need of the body, but a conscious choice to “make time special”; to release the latent sonic energy that has been imprisoned within the smallest elements of the kitchen.

From an aesthetic perspective, “Egg Variations” subverts the traditional notion of a predetermined musical piece. The pan in this work plays the role of a resonant bed or instrument, and the sound of the flame, the melting of the butter, and the cracking of the eggshell are the raw sonic material that occupy the space.

The paradox of the work is that the performance is based on cause and effect (heat, time, and matter), but its outcome is highly unpredictable. This is where the improvement of the structure of the piece is called “chaotic” rather than purely random. This process raises a fundamental question:

Must art always be the result of absolute control over the material, or can it also be born from the unpredictable fluctuations of matter?

He sees sound improvement as a purely material and physical phenomenon; a sound resulting from friction, thermal frequency, and the changing nature of matter. This view, which has deep ties to the tradition of Sound Art and conceptual music, takes on a more radical form in this performance.

In this piece, the classical concept of notation collapses. Snapshots taken of each half-pan immediately after baking and mounted on the wall play the role of “pre-writing”. Each line and shape of burnt white or spread yolk on the pan is a visual document of a unique sonic event that will never be repeated in the same way. This piece is a kind of chaotic live music; Where physical disorder becomes a poetic visual and auditory composition.

One of the most brilliant aspects of the piece is the redefinition of the audience’s position. The improvement breaks the idea of ​​the authority of the passive observer in the gallery or concert hall. In this event, the audience identifies with the triad of “viewer-listener-eater.” The action of art here is intertwined with the five senses; the audience first hears the sound at high volume, sees the form of the inscription on the pan and the wall, smells the baking smell, and finally, with a piece of bread, devours the artwork, transforming it into a part of their cells and physical existence. In this arrangement, the audience’s body is the ultimate medium of consumption and destruction of the work.

“Egg Variations” is based on the concept of “differentiating repetition.” The cooking process is repeated over and over, but the sound of each egg’s crackling and clattering is different from the last. Behboodi invites the audience to “real listening”; to hear the ambient noises and harsh, raw sounds that are usually filtered out as noise in everyday life, but are here celebrated as the heart of music.

On a cultural and social level, this work is a subtle statement against the class boundaries of high art. Bringing the stove and the process of cooking a simple, inexpensive meal into the heart of the gallery is a shattering of the sanctified aura of art spaces. On the other hand, in a world where speed and mass consumerism have rendered phenomena meaningless, Behboodi takes a simple, everyday act and, by prolonging and focusing on its sonic dimensions, gives it a ritual, aesthetic, and contemplative dignity. The destruction of matter (the breaking and swallowing of the egg) is here a necessary condition for the birth of collective consciousness and pleasure.

The relationship of this piece to the place and time of performance is crucial. This work should preferably be performed in the lead-up to meals (lunch or dinner) and in a space with bare walls, in order to maintain the full focus of the senses on the sound, smell and images multiplying on the wall. The presence of assistants during busy times, the instant photography system and the very loud sound playback transform the gallery from a silent visual space into a dynamic sonic-sensory factory that completely transforms the atmosphere of the space.

Ultimately, “Egg Variations” is more about the encounter with the endless possibilities of the becoming of matter and sound than about cooking or food. With poetic and conceptual elegance, Behboudi shows how a fleeting noise and a mortal object (food) can be registered in the most lasting way possible in the mind and even in the body of the audience. He reminds us that art does not require inaccessible tools; in every kitchen, a hidden melody of chaos and life flows — we just have to turn on the speakers and listen.

Performance sources:

Idea writing: 2007

First performance: Shirin Gallery, Tehran (June 2012)

سازوکارِ آشوب و زیبایی‌شناسیِ بلعیدن

در پروژه‌های مهدی بهبودی، صدا امری انتزاعی یا معلق در فضا نیست؛ بلکه مواجهه‌ای هستی‌شناسانه با فرم، متریال و زمان از خلال گوش است. اگر او در «رقص شکستن» (۱۳۹۹) صدای موسیقایی را از لحظه‌ی نابودی شیء آزاد می‌کند، در «واریاسیون‌های تخم‌مرغ» (۱۳۹۱) به سراغ پیش‌پاافتاده‌ترین و خانگی‌ترین کنش زیستی می‌رود: آشپزی. او یک عمل فیزیکی روزمره را به یک آیین صوتی چندحسی و پیچیده تبدیل می‌کند؛ لحظه‌ای که در آن، ماده‌ی غذایی نادیده گرفته‌شده، به واسطه‌ی سیستم تقویت صوتی، فرکانس و جهانِ جدیدی از ارتعاش را می‌گشاید.

بهبودی در یادداشت اجرای این قطعه می‌گوید:

«موسیقی مدت خاصی از زمان است که کسی خاصش کرده است.»

این گزاره، جانِ فلسفی اثر را عریان می‌کند. پختن نیمرو در اینجا دیگر نه یک پاسخ به نیاز فیزیولوژیک بدن، بلکه یک انتخاب آگاهانه برای «خاص کردن زمان» است؛ آزادسازی انرژی صوتی پنهانی که درون جزئی‌ترین عناصر آشپزخانه حبس بوده است.

از منظر زیبایی‌شناسی، «واریاسیون‌های تخم‌مرغ» مفهوم سنتی قطعه‌ی موسیقاییِ از پیش‌تعیین‌شده را واژگون می‌کند. تابه در این اثر نقش یک بستر رزونانس یا ساز را ایفا می‌کند و صدای شعله، ذوب شدن کره و شکستن پوسته‌ی تخم‌مرغ، ماده‌ی صوتی خامی هستند که فضا را اشغال می‌کنند.

پارادوکسِ اثر در این است که اجرا بر پایه‌ی علت و معلول (حرارت، زمان و ماده) بنا شده، اما خروجی آن به شدت غیرقابل‌پیش‌بینی است. اینجاست که بهبودی ساختار قطعه را نه تصادفی محض، بلکه «کائوتیک» (آشوب‌ناک) می‌نامد. این فرآیند، یک پرسش بنیادی را مطرح می‌کند:

آیا هنر باید همواره حاصل یک کنترل مطلق بر متریال باشد، یا می‌تواند از دلِ نوسانات پیش‌بینی‌ناپذیرِ ماده نیز متولد شود؟

بهبودی صدا را پدیده‌ای کاملاً مادی و فیزیکی قلمداد می‌کند؛ صدایی حاصل اصطکاک، فرکانس حرارتی و تغییر ماهیتِ ماده. این نگاه که پیوند عمیقی با سنت هنر صدا (Sound Art) و موسیقی کانسپچوال دارد، در این اجرا فرمی رادیکال‌تر به خود می‌گیرد.

در این قطعه، مفهومِ کلاسیکِ نت‌نویسی فرومی‌پاشد. عکس‌های فوری که بلافاصله پس از پخت هر نیمرو از تابه گرفته و به دیوار نصب می‌شوند، نقش «آوانوشت» را بازی می‌کنند. هر خط و فرمِ سفیده‌ی سوخته یا زرده‌ی پخش‌شده روی تابه، سندی بصری از یک رویداد صوتیِ منحصربه‌فرد است که هرگز به همان شکل تکرار نخواهد شد. این قطعه نوعی موسیقیِ زنده‌ی آشوب‌ناک است؛ جایی که بی‌نظمیِ فیزیکی، به یک ترکیب‌بندیِ شاعرانه‌ی دیداری و شنیداری تبدیل می‌شود.

یکی از درخشان‌ترین ابعاد قطعه، بازتعریف جایگاه مخاطب است. بهبودی ایده اقتدار ناظر منفعل در گالری یا سالن کنسرت را می‌شکند. مخاطب در این رویداد، با عنوانِ سه‌گانه‌ی «بیننده-شنونده-خورنده» هویت می‌یابد. کنشِ هنر در اینجا با حواس پنج‌گانه گره می‌خورد؛ مخاطب ابتدا صدا را با حجم زیاد می‌شنود، فرمِ آوانوشت را روی تابه و دیوار می‌بیند، بوی پخت را استشمام می‌کند و در نهایت، با تکه‌ای نان، اثر هنری را می‌بلعد و آن را به بخشی از سلول‌ها و وجود فیزیکی خود بدل می‌سازد. در این چیدمان، بدنِ مخاطب، واسطه‌ی نهاییِ مصرف و نابودیِ اثر است.

«واریاسیون‌های تخم‌مرغ» بر بنیان مفهومِ «تکرارِ تفاوت‌ساز» بنا شده است. فرآیند پخت مدام تکرار می‌شود، اما صدای جلز و ولز هر کره و رفتار هر تخم‌مرغ با قبلی متفاوت است. بهبودی مخاطب را به یک «شنیدنِ واقعی» دعوت می‌کند؛ شنیدنِ نویزهای محیطی و صداهای تیز و خامی که معمولاً به عنوان صدای اضافه یا مزاحم (Noise) در زندگی روزمره فیلتر می‌شوند، اما در اینجا به عنوان بطن اصلی موسیقی تجلیل می‌شوند.

در سطح فرهنگی و اجتماعی، این اثر بیانیه‌ای ظریف علیه مرزبندی‌های طبقاتیِ هنرِ والا است. آوردنِ اجاق‌گاز و فرآیند پختنِ یک غذای ساده و ارزان به قلب گالری، شکستنِ هاله‌ی تقدس‌یافته‌ی فضاهای هنری است. از سوی دیگر، در جهانی که سرعت و مصرف‌گراییِ انبوه، پدیده‌ها را بی‌معنا کرده است، بهبودی دست روی یک کنشِ ساده و روزمره می‌گذارد و با طولانی کردن و فوکوس بر ابعاد صوتی‌اش، به آن شأنی آیینی، زیبایی‌شناسانه و متفکرانه می‌بخشد. ویرانیِ ماده (شکستن تخم‌مرغ و بلعیده شدنش) در اینجا شرطِ لازم برای زایشِ آگاهی و لذتِ مشترکِ جمعی است.

رابطه‌ی این قطعه با مکان و زمان اجرا حیاتی است. این اثر ترجیحاً باید در زمانِ منتهی به وعده‌های غذایی (ناهار یا شام) و در فضایی با دیوارهای خالی اجرا شود تا تمرکزِ کاملِ حواس بر صدا، بو و تصاویرِ در حال تکثیرِ روی دیوار حفظ شود. حضورِ دستیاران در زمان‌های شلوغی، سیستم عکس‌برداری فوری و پخش صدا با حجم بسیار بالا، گالری را از یک فضای صامتِ دیداری به یک کارخانه‌ی صوتی-حسیِ پویا بدل می‌کند که اتمسفرِ فضا را کاملاً دگرگون می‌سازد.

در نهایت، «واریاسیون‌های تخم‌مرغ» بیش از آنکه درباره‌ی پختن یا غذا باشد، درباره‌ی مواجهه با امکان‌های بی‌پایانِ صیرورتِ ماده و صداست. بهبودی با ظرافتی شاعرانه و کانسپچوال نشان می‌دهد که چگونه یک نویزِ گذرا و یک شیءِ فانی (غذا)، می‌تواند به ماندگارترین شکلِ ممکن در ذهن و حتی در بدن مخاطب ثبت شود. او به ما یادآوری می‌کند که هنر نیازی به ابزارهای دست‌نیافتنی ندارد؛ در هر آشپزخانه‌ای، ملودیِ پنهانی از آشوب و زندگی جاری است — کافی‌ست اسپیکرها را روشن کنیم و گوش فرا دهیم.

منابع اجرایی:

نگارش ایده: ۱۳۸۶

نخستین اجرا: گالری شیرین، تهران (خرداد ۱۳۹۱)