Mehdi Behbudi’s project “Last but not least Supper 2” (2021) is an interdisciplinary intervention at the border between conceptual music, ritual art and ontological philosophy. Formed in the context of the global pandemic crisis and at the foot of the Hyrcanian forests (House No. 4 / Darvaze Tehran Residency) and later recreated at the nasszellflux event (Vienna, 2022), the work deconstructs the usual approach to “feasting”. If “dinner” in the history of human culture is a symbol of solitude, continuity of life, collective cohesion and the domestication of time, Behboudi transforms it into something suspended, fragile and unavoidable by introducing the element of probability and instruction.

In the structured arrangement of the work, the dining table is the scene of the confrontation of two completely different sign systems:

The organic sign (food): the representation of swallowing, the process of absorption, the relief of survival anxiety, and the material. Food here symbolizes “being in the world” in its simplest biological form.

The mechanical sign (sound-making objects): bicycle bells, tire honks, and horn honks are seemingly alien and incongruous to the ritual of eating. They impose urban noise, alarm, mechanization, and interruption on the quiet matrix of the banquet.

The placement of these two materials on equal plates makes the banal sound, and the sound material and consumable. The audience at this table is confronted with a density of signification: the choice between swallowing (silence/swallowing) or spitting out (sound/alarm).

A reworking of the Fluxus tradition and the prescriptive works (from George Brecht to John Cage and Yoko Ono), it offers a pure form of phenomenology of time. In “Dinner 2,” the score is not a fixed notated document but a “behavioral possibility”:

“Invite people to dinner… guests can eat, make sounds, or do nothing.”

The morning distribution of these postcards behind the doors of the rooms of the lodge in the Hyrcanian forests was a prescient act that identified “rehearsal time” with “lived time.” Without exercising the power of direction, the artist injects structure and then withdraws. Agency is left entirely to the subjects (the guests). This freedom of action creates a moral suspense: am I disturbing another’s solitude by ringing the bell? Am I, by my silence, the absence of a sound possibility?

The key sentence of the text of the work; “Every dinner could be our last dinner. It is a discussion of possibilities, but it is also very serious” is a point of gravity for this instruction.

The piece is a reference to the existence of the near-death. When every dinner could be the end, the present moment is removed from the state of “everyday and calendar time” and transformed into a critical and qualitative time.

The presence of 10 people at a table with multiple options (eating, making noise, silence) produces countless structural combinations. The sudden sounds of a horn or a bicycle bell are points of entropy in the system; unpredictable jumps in a numerical pattern that show that life is a thermodynamic system on the verge of collapse or phase change.

“Last but not least: Dinner 2” is not a piece about performing music, but about “hearing possibility.” By juxtaposing the simplest biological behaviors (chewing, swallowing, silence) with mechanical vocal behaviors (honking, ringing), Behbudi places us in a position to confront “uncertainty.” The work reminds us that art can occur in the form of a simple postcard, a table setting, or a sudden honking sound amidst the laughter of a banquet; a sound that recalls the being, finitude, and precarious beauty of the present moment.

پروژه‌ی «آخرین اما نه کم‌اهمیت‌ترین: شام ۲» اثر مهدی بهبودی (۱۴۰۰ / ۲۰۲۱)، مداخله‌ای میان‌رشته‌ای در مرز میان موسیقی مفهومی، هنر آیین‌مند و فلسفه‌ی هستی‌شناسانه است. این اثر که در بستر بحران جهانی همه‌گیری کرونا و در دامنه‌ی جنگل‌های هیرکانی (خانه شماره ۴ / رزیدنسی دروازه تهران) شکل گرفت و بعدها در رویداد nasszellflux (وین، ۲۰۲۲) بازآفرینی شد، رویکرد معمول به «ضیافت» را واسازی می‌کند. اگر «شام» در تاریخ فرهنگ انسانی نمادی از خلوت، تداوم حیات، انسجام جمعی و اهلی‌سازی زمان باشد، بهبودی با وارد کردن مؤلفه‌ی احتمال و دستورالعمل، آن را به امری تعلیقی، شکننده و امتناع‌پذیر مبدل می‌سازد.

در چیدمان ساختاریافته‌ی اثر، میز غذا صحنه‌ی تقابل دو نظام نشانه‌ای کاملاً متفاوت است:

نشانه ارگانیک (خوراک): بازنماییِ بلع، فرآیند جذب، تسکین اضطراب بقا و امر مادی. خوراک در اینجا نماد «بودن در جهان» به ساده‌ترین فرم بیولوژیک آن است.

نشانه مکانیکی (اشیاء صداساز): زنگ‌های دوچرخه، بوق‌های لاستیکی و بوق‌های شیپوری، اموری به‌ظاهر بیگانه و ناهمخوان با آیین خوردن هستند. آن‌ها نویزهای شهری، هشدار، مکانیزاسیون و انقطاع را به ماتریسِ آرامِ ضیافت تحمیل می‌کنند.

قراردادن این دو متریال در بشقاب‌های هم‌ارز، امر پیش‌پاافتاده را صوتی، و امر صوتی را مادی و قابل مصرف می‌کند. مخاطب بر سر این میز با یک تراکم دلالت مواجه می‌شود: انتخاب میان فرو بردن (سکوت/بلع) یا برآوردن (صدا/هشدار).

خوانش بهبودی از سنت فلاکسوس (Fluxus) و آثار دستورالعملی (از جرج برشت تا جان کیج و یوکو اونو)، فرمی محض از پدیدارشناسی زمان ارائه می‌دهد. در «شام ۲»، پارتیتور یک سند ثابتِ نت‌نگاری‌شده نیست، بلکه یک «امکانِ رفتاری» است:

«کسانی را برای شام دعوت کنید... مهمانان می‌توانند بخورند، صدا تولید کنند و یا هیچ کاری نکنند.»

توزیع صبحگاهی این کارت‌پستال‌ها پشت در اتاق‌های اقامتگاه در جنگل‌های هیرکانی، عمل پیش‌نگرانه‌ای بود که «زمانِ تمرین» را با «زمانِ زیسته» یکی کرد. هنرمند بدون اعمال قدرتِ کارگردانی، ساختار را تزریق می‌کند و سپس کنار می‌کشد. عاملیت مطلقاً به سوژه‌ها (مهمانان) واگذار می‌شود. این آزادیِ عمل، تعلیقی اخلاقی ایجاد می‌کند: آیا من با زنگ زدن، خلوت دیگری را مخدوش می‌کنم؟ آیا با سکوتم، غیاب یک امکان صوتی هستم؟

جمله کلیدی متن اثر؛ «هر شامی می‌تواند آخرین شام ما باشد. این بحث احتمالات است، اما بسیار هم جدی است» یک نقطه‌ ثقل برای این دستورالعمل است.

این قطعه ارجاعی به وجودِ رو-به-مرگ است. وقتی هر شام می‌تواند پایان باشد، لحظه‌ی حاضر از حالت «زمانِ روزمره و تقویمی» خارج شده و به زمانِ بحرانی و کیفی مبدل می‌شود.

حضور ۱۰ نفر بر سر میزی با گزینه‌های متعدد (خوردن، صداسازی، سکوت)، بی‌شمار ترکیب ساختاری تولید می‌کند. صداهای ناگهانیِ بوق یا زنگ دوچرخه، نقاطِ آنتروپی در سیستم هستند؛ جهش‌های غیرقابل‌پیش‌بینی در یک الگوی عددی که نشان می‌دهند حیات، سیستمی ترمودینامیکی و در آستانه‌ی فروپاشی یا تغییر فاز است.

«آخرین اما نه کم‌اهمیت‌ترین: شام ۲» قطعه‌ای درباره‌ی اجرای موسیقی نیست، بلکه درباره‌ی «شنیدنِ احتمال» است. بهبودی با هم‌جوار کردنِ ساده‌ترین رفتارهای زیستی (جویدن، بلعیدن، سکوت) با رفتارهای صوتیِ مکانیکی (بوق زدن، زنگ زدن)، ما را در موقعیتِ مواجهه با «عدم قطعیّت» قرار می‌دهد. این اثر یادآوری می‌کند که هنر می‌تواند در فرم یک کارت‌پستالِ ساده، یک چیدمانِ روی میز، یا یک صدای بوقِ ناگهانی در میان خنده‌های یک ضیافت رخ دهد؛ صدایی که یادآورِ بودن، پایان‌پذیری و زیباییِ پرمخاطره‌ی همین لحظه‌ی حاضر است.