Embedded Files
Stoned Oscillations
Stoned Oscillations
Stoned Oscillations (2024)
is a live electroacoustic performance and interactive acoustic assemblage exploring the phenomenology of microsounds and sonic materialism. In this work, Mehdi Behbudi introduces human-made construction materials—such as concrete blocks, bricks, cement, and plaster—into glass vessels filled with water. Hydrophones attached to the bottom of the vessels capture the physical process of water penetrating the porous structure of the stones and the gradual release of trapped air, translating it into a dynamic, unpredictable live soundscape. The acoustic "breathing" and saturation of these materials yield evolving textures—ranging from slow percussive rhythms to continuous hums—that naturally decay into silence.
The piece premiered in November 2024 at the 8box Platform as part of the festival "A Sonic Journey from the Renaissance to the Contemporary." This iteration featured a multimedia choreography bridging the virtual and the physical: visual artist Ali Molavi initiated the sequence by digitally adding a stone to an empty jar projected on screen, prompting multi-media artist Amir Taheri to submerge the corresponding physical stone into water on stage. In January 2025, the work was re-performed at the Tehran Music Museum during the 2nd Contemporary Music Magazine Festival by the Matbakh Sound Ensemble under Behbudi's direction. Stripped of visual projections, this performance refocused entirely on pure electroacoustic improvisation, creating a stark conceptual contrast between the museum’s grand piano and the raw, tactile "sound kitchen" of water, stone, and hydrophones.
Performance instruction:
Find some man-made rocks, such as cement blocks, bricks, clay blocks, concrete blocks, plaster and mortar, and the like. Find a cylindrical or cubic glass container the size of the rocks.
Make some hydrophones and attach them to the bottom of the container and into the water. Slowly lower the rocks one by one into the water and place them on the hydrophone to pick up the most sound. Now you can hear the sound from the water; right under the rocks.
Turn up the volume and listen to the sound of the rocks getting wet. Listen to the sound of the air gradually escaping from the rocks. Some rocks are slower and more percussive, some faster and more howling, and some are like a complete soundscape.
Each rock slowly falls silent after a few minutes of varying changes in intensity, color, pitch, and rhythm.
You can use several containers of water for a live performance and capture and combine the sound of two or more stones at the same time.
Mehdi Behbudi
2024
نوسانهای سنگی (۱۴۰۳)
یک اجرای زنده الکتروآکوستیک و آسامبلاژ صوتیِ تعاملی است که به بررسی پدیدارشناسانهی ریزصداها و مادهگرایی صوتی میپردازد. در این قطعه، مهدی بهبودی مصالح ساختمانیِ ساختهی دست انسان — نظیر بلوکهای سیمانی، آجر، بتن و گچ — را به ظروف شیشهای پر از آب وارد میکند. با اتصال هیدروفونها (میکروفونهای زیرآبی) به کف ظروف، فرآیند نفوذ آب به بافتِ فشردهی سنگها و رهاسازیِ تدریجیِ هوای محبوس، به یک بستر شنیداریِ غیرقابلپیشبینی، زنده و پویا تبدیل میشود. صدای خیس شدن و تنفسِ مصالح، فرکانسهایی متغیر از الگوهای کوبهای تا بافتهای زوزهمانند و مناظر صوتیِ کامل تولید میکند که پس از دقایقی تغییر در شدت و رنگ، به سکوت میرسند.
این اثر نخستینبار در آبان ۱۴۰۳ در فستیوال «سفری شنیداری از رنسانس تا معاصر» (پلتفرم ایتباکس) به صورت یک اجرای چندرسانهای روی صحنه رفت؛ جایی که دیالکتیکی میان امر مجازی و امر واقعی شکل گرفت: علی مولوی (ویژوال آرتیست) با افزودنِ تصویریِ یک سنگ به ظرفهای خالیِ روی پرده، اجرایی آنلاین را آغاز میکرد و امیر طاهری (هنرمند چندرسانهای) در پاسخی واقعی، سنگ متناظر را در آب شناور میساخت. دومین اجرای این قطعه در دی ۱۴۰۳ در دومین فستیوال مجله موسیقی معاصر (سالن موزه موسیقی تهران) توسط آنسامبل مطبخ صوت به هدایت مهدی بهبودی اجرا شد. در این نسخه، با انصراف از لایهی تصویری، اثر به یک بداههنوازیِ خالصِ الکتروآکوستیک تقلیل یافت که در آن، تقابل ساختاری میان پیانوی رویالِ خلوتنشینِ سالن و «مطبخ صوتی» سنگها و هیدروفونها، تجربه شنیداریِ عمیقی از زوال، تغییر فاز و زیستِ صوتیِ ماده خلق کرد.
دستور اجرا:
«تعدادی سنگِ ساختهی انسان مثل انواع بلوک سیمانی، آجر، بلوک سفالی، قطعههای بتن، گچ و ملات ساختمانی، و مانند آنها پیدا کنید. یک ظرف شیشهای استوانهای یا مکعبی در اندازه همخوان با سنگها بیابید.
تعدادی هیدروفون بسازید و آنها را به کف ظرف و درون آب بچسبانید. سنگها را یکی یکی و به آرامی وارد آب کنید و روی هیدروفون قرار دهید تا بیشترین صدا دریافت شود. حالا میتوانید صدا را از درون آب بشنوید؛ دقیقاً از زیر سنگ.
حجم صدا را زیاد کنید و به صدای خیس شدن سنگ گوش دهید. به صدای خارج شدن تدریجی هوا از سنگ گوش دهید. برخی سنگها کندتر و کوبهایمانند، برخی تندتر و زوزهمانند، و برخی مانند یک منظره صوتی کامل به گوش میرسند.
هر سنگ پس از دقایقی تغییرات متنوع در شدت و رنگ و زیر و بمی و ریتم، به آرامی به سکوت میرسد.
میتوانید برای اجرای زنده از چند ظرف آب استفاده کنید و همزمان صدای دو یا چند سنگ را بگیرید و ترکیب کنید.
مهدی بهبودی
۱۴۰۳
شناسنامه اثر
عنوان: نوسانهای سنگی
سال خلق: ۱۴۰۳ / 2024
مدیوم: اجرای زنده الکتروآکوستیک، هنر صوتی، هیدروفون، آسامبلاژ صوتی
اجراها:
۱) پلتفرم ایتباکس (8box) - فستیوال سفری شنیداری از رنسانس تا معاصر (آبان ۱۴۰۳) | توسط آنسامبل مطبخ صوت با حضور مهدی بهبودی، امیر طاهری و علی مولوی.
۲)سالن موزه موسیقی تهران - دومین فستیوال مجله موسیقی معاصر (دی ۱۴۰۳) | توسط آنسامبل مطبخ صوت (مهدی بهبودی و امیر طاهری)
The project “Stoned Oscillations” (2024) by Mehdi Behbudi and the ensemble “Matbakh e sowt” (meaning cookhouse for sound) is a meeting point of experimental sound art, live electroacoustics and critical materialism. In this piece, Behbudi directs the auditory attention from standard acoustic instruments or sound synthesis traditions towards “microsounds” and the sonic encounter with hard and mundane building materials. Concrete, brick, plaster and cement blocks, which are known as symbols of solidity, stillness and the domestication of space in architecture, when exposed to water, abandon their silent nature and become “speaking” and breathing organisms.
The technical and semantic core of the piece is based on the immersion of hydrophones in water. The hydrophone here is not just a recording device, but an “acoustic microscope” that expands the boundaries of human auditory perception.
Man-made rocks have porous textures. Water entering these hidden cavities pushes out trapped air. The physical process of bubbles escaping creates a spectrum of slow percussion sounds, frequency howls, and atmospheric textures.
In its first performance in 8box platform in Tehran, the work took on multimedia dimensions under the simultaneous direction of three agencies (Mehdi Behbudi, Amir Taheri, and Ali Molavi). The performance was based on a conceptual choreography between the projection screen and the real scene:
Image on the screen (Ali) ──> Issuing a digital command and adding a stone to the image (Ali) ──> Reaction in the real scene (Amir) ──> Putting the stone in the water (Amir) ──> Receiving sounds, mixing and playing (Mehdi).
This sequence questions the boundary between “idea/image” and “material event”. The image on the screen is not a representation of the past, but a trigger for a real event. Sound is born when the digital sets the material in motion.
The transfer of the piece to the hall of the Tehran Music Museum and the abandonment of the visual part took the work to a deeper layer of sound experience.
In both performances, the presence of the grand piano in the background (apparently a technical necessity), as an institutionalized icon of classical music, in contrast to the stones and water containers of Matbakh e sowt, created a critical reading.
Piano: tuned instrument, mathematical intervals, doctrine of control and specific steps.
Matbakh e sowt: raw material, uncontrollable frequencies, organic entropy and composition based on probability and the physics of matter.
After a few minutes of oscillation, changing sound color and rhythm, each stone reaches silence as its cavities are completely filled with water. This downward progression has an entropic quality:
The sound life of the stone = instability and resistance to absorption.
The silence of the stone = thermodynamic equilibrium and saturation.
This gradual silence is a reminder of finitude and a metaphor for the erosion and decay of man-made structures in the face of nature.
Stoned Oscillations are a ritual of hearing the inaudible. Mehdi Behbudi and Matbakh e sowt Ensemble make the cold material of architecture vibrate by transforming glass containers into sound laboratories. This piece reminds the audience that even the most rigid and silent objects around us hold a history of time, air, and frequency within them; a history that only requires a little water, listening, and a hydrophone to be heard!
پروژهی «نوسانهای سنگی» (۱۴۰۳)اثر مهدی بهبودی و آنسامبل «مطبخ صوت»، نقطهی تلاقی هنر صوتی تجربی، الکتروآکوستیکِ زنده و مادهگراییِ انتقادی (Critical Materialism) است. در این قطعه، بهبودی توجه شنیداری را از سازهای استاندارد اکوستیک یا سنتهای سنتز صدا، به سمت «ریزصداها» (Microsounds) و مواجههی صوتی با متریالهای سخت و پیشپاافتادهی ساختمانی معطوف میسازد. بتن، آجر، گچ و بلوکهای سیمانی، که به عنوان نمادهای صلابت، سکون و اهلیسازی فضا در معماری شناخته میشوند، در مواجهه با آب، ماهیت خاموش خود را رها کرده و به ارگانیسمهایی «سخنگو» و دارای تنفس مبدل میشوند.
هستهی تکنیکی و معنایی قطعه بر غوطهوری هیدروفونها در آب استوار است. هیدروفون در اینجا نه فقط یک ابزار ضبط، بلکه یک «میکروسکوپ آکوستیکی» است که مرز ادراک شنیداری انسان را گسترش میدهد.
سنگهای دستساز بشر دارای بافتهای متخلخل هستند. ورود آب به این حفرههای پنهان، هوای محبوس را به بیرون میراند. فرآیند فیزیکی خارج شدن حبابها، طیفی از صداهای کوبهایِ کند، زوزههای فرکانسی و بافتهای اتمسفریک ایجاد میکند.
در اجرای نخست در پلتفرم ایتباکس، اثر با هدایتِ همزمان سه عاملیت (مهدی بهبودی، امیر طاهری و علی مولوی) ابعادی چندرسانهای به خود گرفت. این اجرا بر پایه یک کوریوگرافیِ مفهوممحور میان پردهی پروجکشن و صحنهی واقعی شکل یافت:
تصویر روی پرده (علی) ──> صدور فرمان دیجیتال و افزودن سنگ به تصویر (علی) ──> واکنش در صحنه واقعی (امیر) ──> گذاشتن سنگ در آب (امیر) ──> دریافت صداها، میکس و پخش (مهدی).
این زنجیره، مرز میان «ایده/تصویر» و «رخداد مادی» را زیر سؤال میبرد. تصویر بر روی پرده، نه بازنماییِ گذشته، بلکه ماشه ای برای رخداد واقعی است. صدا زمانی متولد میشود که امر دیجیتال، امر مادی را به حرکت درمیآورد.
انتقال قطعه به سالن موزه موسیقی تهران و انصراف از بخش ویژوال، اثر را به لایهی عمیقتری از تجربه صوتی برد.
در هر دو اجرا حضور پیانوی رویال در پسزمینه (که ظاهرا یک اجبار فنی بوده است)، به عنوان آیکون نهادینهشدهی موسیقی کلاسیک، در تقابل با سنگها و ظرفهای آب مطبخ صوت، یک خوانش انتقادی ایجاد کرد.
پیانو: سازِ تنظیمشده، فواصل ریاضیاتی، دکترینِ کنترل و گامهای مشخص.
مطبخ صوت: مادهی خام، فرکانسهای غیرقابلکنترل، آنتروپیِ ارگانیک و آهنگسازی بر اساس احتمال و فیزیکِ ماده.
هر سنگ پس از دقایقی نوسان، تغییر رنگ صوتی و ریتم، با پر شدن کامل حفرههایش از آب، به سکوت میرسد. این سیر نزولی، کیفیتی آنتروپیک دارد:
حیاتِ صوتیِ سنگ = ناپایداری و مقاومت در برابر جذب شدن.
سکوتِ سنگ = تعادل ترمودینامیکی و اشباع.
این خاموشیِ تدریجی، یادآور پایانپذیری و استعارهای از فرسایش و زوال ساختارهای دستساز انسان در برابر طبیعت است.
نوسانهای سنگی آیینِ شنیدنِ ناشنیدنی ها ست. مهدی بهبودی و آنسامبل مطبخ صوت با تبدیل ظروف شیشهای به آزمایشگاههای صوتی، متریالِ سردِ معماری را به نوسان وا میدارند. این قطعه به مخاطب یادآوری میکند که حتی صلبترین و خاموشترین اشیاءِ اطراف ما، تاریخی از زمان، هوا و فرکانس را در دل خود حبس کردهاند؛ تاریخی که برای شنیده شدنش، تنها به اندکی آب، گوشسپاری و یک هیدروفون نیاز است!
Page updated
Google Sites
Report abuse