Breaking as Creation

1. From Silence to the Sound of Fracture

In Mehdi Behbudi’s artistic practice, sound is never merely an audible phenomenon — it is a way of thinking the world through listening. In Break Dance (2020), sound emerges not from a musical instrument, but from the destruction of a fragile object. Breaking becomes an act of revelation: when the object’s material integrity collapses, another world of resonance opens.

Behbudi encapsulates the philosophical essence of the work in one sentence:

“In every breakable thing, a sound is stored that becomes free and audible only when broken.”

Here, destruction is not loss but liberation — a release of hidden sonic potential and the transformation of material failure into acoustic life.

2. The Aesthetics of Rupture: Creation through Destruction

Aesthetically, Break Dance reverses the classical idea of the musical instrument. In conventional music, the instrument symbolizes control, continuity, and structure. In Behbudi’s piece, the instrument is destroyed so that sound may exist. The act of breaking becomes a form of reverse creation — annihilation as inception.

This paradox is the poetic core of the work: what is usually understood as an end becomes the beginning of experience. Behbudi’s performance thus raises a profound ontological question:
Must creation always begin with construction — or can it emerge from disintegration?

3. Sound as Matter

Behbudi treats sound not as abstraction, but as material. His approach recalls the experimental tradition of Sound Art, where artists like Pierre Schaeffer, John Cage, and Lucio Fontana explored the boundaries between noise, object, and perception.

In Break Dance, sound has weight and texture. Each fragment of the broken object possesses its own pitch, determined by its size, shape, and surface. None of these sounds are precomposed; they are the outcome of physics and chance. The result is a living music of accidents, where disorder produces harmony, and chaos transforms into form.

4. The Body and the Material: A Dialogue

The performer’s body serves as mediator between material and sound. The act begins with the performer holding the object before the body — calmly, almost ceremonially — then letting it fall. Once shattered, the performer interacts with the fragments, striking, pushing, or sliding them on the ground.

The body initiates sound, yet cannot fully control it. The resonance and movement of each shard depend on gravity, friction, and the texture of the surface. The performer becomes both agent and witness, embodying the condition of the contemporary human: active, yet unable to command the outcome.

5. The Aesthetics of Chance and the Politics of Listening

Break Dance is built on the dialectic of intention and accident — a choreography of control and unpredictability. Behbudi demonstrates that beauty can arise from the unforeseen, from the erratic rhythm of fragments.

Listening, in this work, is not passive reception but active openness. The audience is invited to hear what is normally excluded from the musical domain: scraping, cracking, sliding, silence. Break Dance replaces the aesthetics of beauty with the ethics of attention — an invitation to hear reality as it is, rather than as we wish it to be.

6. Cultural and Philosophical Dimensions

Culturally, the work reflects on the human relationship with objects in an age of mass production and disposability. The deliberate breaking of a domestic object in public transforms destruction into meaning. Behbudi reclaims the broken — the discarded — as a source of aesthetic experience.

Philosophically, Break Dance aligns with the notion that destruction and creation are intertwined. Just as decomposition in nature enables regeneration, artistic creation, too, may require the courage to dismantle, to unmake, to fracture — so that new forms of perception can emerge.

7. Social and Political Resonance

Though not overtly political, Break Dance carries a subtle politics of sound. To break an object in public space — to interrupt the urban silence with the sharp, uncontrolled resonance of shards — is to resist the imposed order of harmony. The piece enacts a sonic insurrection: the right to make noise, to disrupt, to be heard.

In a world that values control, polish, and predictability, Behbudi’s work honors the power of disorder — the dignity of rupture.

8. Space and Site

The work is inseparable from its site. It requires a hard surface — asphalt, concrete, or stone — that can receive and amplify the impact. The ground becomes the hidden instrument of the piece. Each location alters the resonance; each performance creates a distinct acoustic and visual landscape.

The first presentation of Break Dance took place in the online Iranian Night 11 (Yarava Modern Orchestra, 2020). Its subsequent performance at the Haus Wittgenstein in Vienna (2021), curated by Georg Nussbaumer and performed by Masao Ono, recontextualized the work within a European philosophical setting — a house once devoted to logical clarity now resonating with the sound of breaking.

9. The Poetics of Fracture

Ultimately, Break Dance is less about producing sound than about listening to the act of emergence itself. Behbudi transforms the ordinary event of breaking into a metaphysical gesture.

He reminds us that within every collapse lies a melody; within every destruction, an opening.
In his universe, to break is to begin — to let the hidden voice of the world be heard.

Performances:

• World Premiere: “Iranian Night 11” – Yarava Modern Orchestra (2020)
  
  

• Second Performance: aiaiAdventkonzert, Haus Wittgenstein, Vienna (2021)
  Curated by Georg Nussbaumer
  Performed by Masao Ono
  
  

Keywords:
Sound Art · Performance · Conceptual Music · Material & Sound · Randomness · Control · Sonic Poetics · Destruction as Creation

شکستن به مثابه‌ی آفرینش صدا

۱. مقدمه: از سکوت تا صدای شکست

در آثار مهدی بهبودی، صدا همواره چیزی بیش از پدیده‌ای شنیداری است؛ صدا در عین حال، اندیشیدن به جهان از خلال گوش است. در «رقص شکستن» (۲۰۲۰)، او تجربه‌ای می‌سازد که در آن صدای موسیقایی نه از ساز، بلکه از لحظه‌ی نابودیِ شیء پدید می‌آید. شکستن، از عملِ فیزیکیِ ساده، به عملِ مفهومیِ پیچیده تبدیل می‌شود: لحظه‌ای که ماده از تمامیت می‌افتد، جهانِ دیگری از ارتعاش و معنا گشوده می‌شود.

بهبودی می‌گوید:

«در هر چیزِ شکستنی، صدایی نهفته است که تنها با شکستن آزاد و شنیده می‌شود.»

این جمله، جانِ فلسفی اثر را در خود دارد. شکستن در اینجا نه تخریب که رهایی است؛ آزادسازیِ انرژیِ پنهان، و آشکارشدنِ کیفیتِ صوتی‌ای که درون ماده حبس بوده است.

۲. زیبایی‌شناسیِ شکست: از ویرانی تا آفرینش

از نظر زیبایی‌شناسی، «رقص شکستن» وارونه‌سازیِ مفهومِ سنتیِ «ساز» است. در موسیقی کلاسیک، ساز نشانه‌ی نظم، ساخت، کنترل و دوام است. اما در این اثر، ساز از بین می‌رود تا صدا پدید آید. شکستن ظرف، به نوعی آفرینش معکوس بدل می‌شود: ابتدا نابودی، سپس ظهورِ صدا.

این پارادوکس، جوهره‌ی شاعرانه‌ی اثر است. آنچه معمولاً به‌عنوان پایان و فقدان تلقی می‌شود، در اینجا آغازِ تجربه‌ی شنیداری است. بدین‌سان، اثر به یکی از بنیادی‌ترین پرسش‌های هستی‌شناسانه می‌پردازد:
آیا خلق همواره باید از ساختن آغاز شود، یا می‌تواند از شکستن نیز زاده شود؟

۳. صدا به‌مثابه‌ی ماده

بهبودی صدا را نه انتزاعی، بلکه مادی می‌بیند. او صدا را محصولِ تماس و شکست می‌داند، نه امری معلق در هوا. این نگاه ریشه در سنت «هنر صدا» (Sound Art) دارد که در قرن بیستم با هنرمندانی چون پیر شفر، جان کیج، و لوسیو فونتانا مسیرهای تازه‌ای را گشود.

در «رقص شکستن»، صدا هم‌وزنِ ماده است. هر تکه‌ی شکسته «نتی» است که شکل، حجم و بافتش فرکانس را تعیین می‌کند. هیچ‌کدام از این نت‌ها از پیش نوشته نشده‌اند؛ بلکه حاصلِ اتفاق، فیزیک و بخت‌اند. از این رو، قطعه نوعی موسیقی تصادفیِ زنده است؛ همان جایی که بی‌نظمی به نظم بدل می‌شود و جهانِ آشوب به ترکیبی شاعرانه و زنده تبدیل می‌گردد.

۴. بدن و ماده: دو بازیگر در گفت‌وگو

بدنِ اجراگر در این قطعه، واسطه‌ای است میان ماده و صدا. او ظرف را در برابر بدن خود نگاه می‌دارد، سپس رها می‌کند؛ با پا یا دست به تکه‌ها ضربه می‌زند، آن‌ها را می‌لغزاند یا پرتاب می‌کند. اما هرچند کنش از او آغاز می‌شود، نتیجه در اختیار او نیست. صدا به واسطه‌ی برخورد با زمین، اصطکاک و شکل تکه‌ها شکل می‌گیرد.

در این بازی، اجراگر هم خالق است و هم شاهد؛ او صدا را آغاز می‌کند، اما آن را کنترل نمی‌کند. این وضعیت، استعاره‌ای از موقعیت انسان در جهان معاصر است: موجودی که در مرکز کنش ایستاده، اما نتیجه را در اختیار ندارد.

۵. زیبایی‌شناسی تصادف و فلسفه‌ی گوش دادن

«رقص شکستن» بر بنیانِ مفهوم «تصادفِ کنترل‌شده» بنا شده است — جایی میان اراده و بخت، میان ساخت و فروپاشی. بهبودی با این اثر یادآور می‌شود که زیبایی می‌تواند از دلِ پیش‌بینی‌ناپذیری برآید.

در این چارچوب، شنیدن دیگر تجربه‌ای منفعل نیست. مخاطب باید گوش خود را برای صداهایی باز کند که معمولاً در طبقه‌بندی موسیقایی نمی‌گنجند: ساییدگی، خُردشدن، جهش، لغزش، خاموشی. «رقص شکستن» مخاطب را از شنیدنِ «زیبا» به شنیدنِ «واقعی» دعوت می‌کند — شنیدنِ جهان به‌همان‌گونه که هست، نه آنگونه که ما ترجیح می‌دهیم باشد.

۶. بعد فرهنگی و فلسفی

در سطح فرهنگی، این اثر تاملی است بر رابطه‌ی انسان و شیء. ما در جهانی زندگی می‌کنیم که اشیاء اطرافمان، مصرفی و فراموش‌پذیرند. شکستنِ آگاهانه‌ی آن‌ها در برابر چشمِ دیگران، نوعی مقاومت است در برابر چرخه‌ی بی‌پایان مصرف. بهبودی، لحظه‌ی نابودیِ شیء را به لحظه‌ای از معنا و صدا تبدیل می‌کند؛ او به ما نشان می‌دهد که حتی شکستگی می‌تواند حاملِ تجربه‌ای زیباشناسانه باشد.

از منظر فلسفی، اثر به سنت اندیشه‌ای نزدیک است که در آن «ویرانی» لازمه‌ی «آفرینش» است. همان‌گونه که در طبیعت، تجزیه شرطِ زایش است، در هنر نیز گاه باید شکستن را تجربه کرد تا به صداهای تازه دست یافت.

۷. نسبت با جامعه و سیاست

اگرچه اثر مستقیماً سیاسی نیست، اما زبانش واجد سیاست است: سیاستِ سکوت و صدا. شکستنِ ظرف در فضای عمومی، عملی است علیه نظمِ آشنا، علیه سکوتِ تحمیل‌شده‌ی شهر. صداهای تیز و ناموزونِ تکه‌ها، برهم‌زننده‌ی هارمونیِ اجتماعی‌اند و همین، آن را بدل به بیانیه‌ای صوتی می‌کند.
در جهانی که از ما می‌خواهد «منظم» و «قابل‌پیش‌بینی» باشیم، این قطعه جسارتِ شنیدنِ بی‌نظمی را تجلیل می‌کند.

۸. اجرا و مکان

یکی از جنبه‌های حیاتی اثر، رابطه‌ی آن با مکان است. «رقص شکستن» تنها در زمینی سخت معنا می‌یابد — زمینِ بتن، آسفالت، یا سنگ. زمین، سازِ پنهانِ این قطعه است. هر مکان، صدایی متفاوت دارد و به همین سبب، هیچ دو اجرایی شبیه هم نیستند. اجرای این اثر در خانه‌ی ویتگنشتاین در وین (۲۰۲۱) و نیز در فضای آنلاین «شب ایرانی ۱۱» دو تجربه‌ی کاملاً متفاوت از یک ایده را رقم زدند: یکی در خلوتِ خانگی، دیگری در فضای تاریخیِ فلسفه و هنر.

۹. صدا، شکست و امر شاعرانه

در نهایت، «رقص شکستن» بیش از آنکه درباره‌ی صدا باشد، درباره‌ی گوش دادن است: گوش دادن به امکان‌های نهفته در هر چیز. بهبودی در این اثر، به شاعرانه‌ترین شکل ممکن نشان می‌دهد که صدا می‌تواند از دلِ ویرانی برخیزد و حتی لحظه‌ی نابودی می‌تواند به تجربه‌ای زیبا بدل شود.

در جهانی که شکست را همواره با فقدان یکی می‌داند، او از شکست به عنوان شکوفایی یاد می‌کند.
«رقص شکستن» به ما یادآوری می‌کند که در هر فروپاشی، ملودیِ تازه‌ای پنهان است — کافی‌ست گوش دهیم.

منابع اجرایی:

• اجرای نخست در مجموعه‌ی شب ایرانی ۱۱ از ارکستر مدرن یارآوا (۲۰۲۰)

• اجرای دوم در Haus Wittgenstein، وین (۲۰۲۱)، در چارچوب برنامه‌ی aiaiAdventkonzert، با اجرای Masao Ono و کیوریتوری Georg Nussbaumer