It all begins with a mysterious encounter. In front of a large industrial shed, a large, black door stands out, with only two words engraved on it: “A Humble Reception.” There is no artist’s name or statement of enlightenment. This conscious illusion places the viewer in a state of suspension between reality and art; to the point where some might actually expect a traditional reception ceremony in the heart of this industrial space. This beginning is the first layer of the work: preparing the mind to enter a ritual in which the “reception material” is not food, but vibration and noise.

Upon entering the shed, the viewer is confronted with a massive and disciplined figure: 11 three-meter steel tables arranged in three neat rows. The mathematical order of this installation, with distances of about two meters between the tables, opens a path for walking and penetrating the heart of the work. Each table is equipped with 27 adjustable legs, which are screwed down with millimetre precision to place the mouths of containers of different heights on an absolutely level surface. This levelling of the mouths is an engineering necessity to achieve a poetic goal: so that the speaker carried by the robotic arms can pass over them in a “lip-to-lip” path, as if touching the mouths of each container, and flow the noise with maximum concentration into their hearts. In this work, white noise acts as an “invisible liquid” that the robotic arms that move back and forth pour into the containers. But here’s the key point: contrary to initial perception, it is not the material of the container (glass, metal or ceramic) that creates the sound, but the “empty volume” inside each container that shapes the noise. When the speaker passes through the mouth of a container, the pure white noise is filtered; the empty space of the container acts as a resonant chamber, giving the shapeless noise its “subtlety” and color. Each container absorbs some frequencies and amplifies others, depending on the dimensions and depth of its empty space; it is as if each empty volume imprints its own sonic signature on the flowing noise, and the audience witnesses the transformation of a uniform signal into a spectrum of diverse resonances.

This installation works without the presence of an audience; but its perfection is in the presence of a “guest”. By walking between the tables, the audience becomes one of the main pieces of this orchestra. The human body and clothes are surfaces that absorb sound. The presence of the crowd in the hall changes the reverberation time of the space and, by absorbing high frequencies, makes the sound warmer and lower. As the guests move along the path, “acoustic shadows” are created; each person’s body physically blocks some of the sounds from reaching others, and thus, each audience member, consciously or unconsciously, recreates part of the sound architecture of the environment with their physical presence. But perhaps most importantly, in this work, the audience determines the angle and distance of their encounter with the work and receives a different composition depending on where they are standing. Although the movement of the arms is repetitive and mechanical, due to the difference in the empty volume of the containers and the constant change in the physical position of the audience, no two moments of the work are heard the same. This work is an invitation to “hear a phenomenon”; where we learn to listen to the process of “receiving” itself, rather than searching for music. “Simple Reception” shows how a machine “pours” noise and how an empty volume “receives” it and gives it identity. It is a metaphor for hospitality at its deepest ontological level: accepting what is formless and giving it form and meaning in the silence of an abandoned shed. Ultimately, the most beautiful sound is born not in the noise itself, but in the moment of its encounter with the empty space within the container and the presence of the guest.

همه چیز از یک مواجهه‌ی مرموز آغاز می‌شود. در مقابل یک سوله‌ی بزرگ صنعتی، دری بزرگ و سیاه خودنمایی می‌کند که بر آن تنها دو واژه نقش بسته است: «پذیرایی ساده». هیچ نامی از هنرمند یا بیانیه‌ی روشنگری در کار نیست. این ایهامِ آگاهانه، مخاطب را در تعلیقی میان واقعیت و هنر قرار می‌دهد؛ تا جایی که برخی ممکن است به راستی انتظار یک مراسم پذیرایی سنتی را در دل این فضای صنعتی داشته باشند. این شروع، نخستین لایه‌ی اثر است: آماده‌سازی ذهن برای ورود به آیینی که در آن، «ماده‌ی پذیرایی» نه خوراک، بلکه ارتعاش و نویز است.

با ورود به سوله، مخاطب با یک پیکره‌ی عظیم و منضبط روبه‌رو می‌شود: ۱۱ میز فولادی سه‌متری که در سه ردیف منظم چیده شده‌اند. نظم ریاضی این اینستالیشن، با فاصله‌های حدود دو متری میان میزها، مسیری را برای قدم زدن و نفوذ به قلب اثر باز می‌گذارد. بر روی هر میز، ۲۷ پایه‌ی قابل‌تنظیم تعبیه شده است؛ پایه‌هایی که با دقتی میلی‌متری پیچانده شده‌اند تا دهانه‌ی ظروفی با قد و قامت‌های متفاوت را در یک سطحِ ترازِ مطلق قرار دهند. این هم‌سطح‌سازیِ دهانه‌ها یک ضرورت مهندسی برای رسیدن به یک هدف شاعرانه است: تا اسپیکرِ حمل‌شده توسط بازوهای رباتیک بتواند در مسیری «لب‌به‌لب»، گویی در حال لمسِ دهانه‌ی تک‌تکِ ظروف، از فراز آن‌ها عبور کند و نویز را با بیشترین غلظت در دلِ آن‌ها جاری سازد.

در این اثر، نویز سفید به مثابه یک «مایع نامرئی» عمل می‌کند که بازوهای رفت و برگشتی رباتیک آن را در ظروف می‌ریزند. اما نکته‌ی کلیدی اینجاست: برخلاف تصور اولیه، این جنسِ ظروف (شیشه، فلز یا سرامیک) نیست که صدا را می‌سازد، بلکه «حجمِ خالیِ» درون هر ظرف است که به نویز شکل می‌دهد. وقتی اسپیکر از دهانه‌ی یک ظرف عبور می‌کند، نویز سفیدِ کامل فیلتر می‌شود؛ فضای خالیِ ظرف همچون یک محفظه‌ی طنین‌انداز عمل کرده و به آن نویزِ بی‌شکل، «زیرو‌بمی» و رنگ می‌بخشد. هر ظرف بر اساس ابعاد و عمقِ فضای تهی‌اش، بخشی از فرکانس‌ها را می‌بلعد و بخشی را تقویت می‌کند؛ گویی هر حجمِ خالی، امضای صوتی خود را بر نویزِ روان حک می‌کند و مخاطب شاهد دگرگونی یک سیگنالِ یکنواخت به طیفی از طنین‌های متنوع است.

این اینستالیشن بدون حضور مخاطب هم کار می‌کند؛ اما کمالِ آن در حضورِ «مهمان» است. مخاطب با قدم زدن در فواصل میان میزها، خود به یکی از قطعاتِ اصلیِ این ارکستر تبدیل می‌شود . بدن انسان و لباس‌ها، سطوحی جاذبِ صدا هستند. حضور جمعیت در سوله، زمان طنین (Reverb) فضا را تغییر داده و با جذب فرکانس‌های بالا، صدا را گرم‌تر و بم‌تر می‌کند. با حرکت مهمانان در طول مسیر، «سایه‌های آکوستیک» ایجاد می‌شود؛ بدن هر فرد به صورت فیزیکی مانع از رسیدن بخشی از صداها به گوش دیگران شده و بدین ترتیب، هر مخاطب با حضورِ بدنی‌اش، آگاهانه یا ناآگاهانه، بخشی از معماریِ صوتیِ محیط را بازآفرینی می‌کند. اما شاید مهمتر از همه اینها، در این اثر مخاطب خود زاویه و فاصله‌ی برخوردش با اثر را تعیین می‌کند و نسبت به این که کجا ایستاده است، ترکیبی متفاوت با دیگری دریافت میکند.

اگرچه حرکتِ بازوها تکراری و مکانیکی است، اما به دلیل تفاوت در حجمِ خالیِ ظروف و تغییر مداوم موقعیت فیزیکی مخاطبان، هیچ دو لحظه‌ای از اثر یکسان شنیده نمی‌شود. این اثر دعوتی است به «شنیدنِ یک پدیده»؛ جایی که ما یاد می‌گیریم به جای جست‌وجوی موسیقی، به خودِ فرآیندِ «دریافت» گوش بسپاریم. «پذیرایی ساده» نشان می‌دهد که چگونه یک ماشین، نویز را «می‌ریزد» و چگونه یک حجمِ خالی، آن را «می‌پذیرد» و هویت می‌بخشد. این استعاره‌ای است از مهمان‌نوازی در عمیق‌ترین لایه‌ی هستی‌شناختی‌اش: پذیرفتنِ آن چه که بی‌شکل است و بخشیدنِ فرم و معنا به آن در سکوتِ یک سوله‌ی متروک. در نهایت، زیباترین صدا نه در خودِ نویز، بلکه در لحظه‌ی برخوردِ آن با فضای خالی درون ظرف و حضور مهمان متولد می‌شود.